Falen daarentegen, doet ieder op volstrekt unieke wijze. Gezondheid en geluk ontstaan alleen door catastrofes te omarmen en te vieren. Het deed me denken aan de momenten dat mijn broertje vroeger thuiskwam na de zoveelste verloren tenniswedstrijd en mijn vader hem troostte door te zeggen dat je van verliezen veel meer leert dan van winnen. Zat hij destijds niet op te wachten. Maar mijn vader blijkt een punt te hebben.

Ook op modegebied is falen namelijk een onderschat talent. Heroïsche fashion failures – zonder zul je nooit echt stijl ontwikkelen. Ik heb er de nodige gehad. De minst succesvolle poging om hip te zijn? In Londen rondlopen met een cowboy glitterhoed waarop een man me vroeg of ik probeerde de cover van Hello! Magazine te halen. De minst succesvolle poging om me gepast te kleden: op een stage naar huis gestuurd worden omdat mijn broeken te laag en mijn truitjes te kort waren. En, tot slot, de minst succesvolle poging om de aandacht van een jongen te krijgen: in een jurkje waar zelfs Lindsay Lohan met een bocht omheen zou zijn gelopen.

Modemissers kunnen pijnlijk, zelfs traumatisch zijn, maar geen stijlicoon is ervan gespeend. Hollywood zet legers stylisten in om te voorkomen dat sterren in de bladen afgekraakt worden. Jurken worden met flitslicht getest op doorschijnendheid – want stel je voor dat er iets misgaat. Actrice Kate Hudson reikte onlangs een British Fashion Award uit aan haar vriendin Stella McCartney met een speech waarin ze de eerste samenwerking tussen de twee memoreerde. Het was op de Oscars van 2001 en de volgende dag trof Kate zichzelf op ieder worst dressed lijstje aan. Het was het begin van vele samenwerkingen tussen Kate en Stella.

Noem een stijlicoon en ik weet een fashion failure. Kate Moss? De visgraatjurk. Beyoncé? De gouden, barokke Pucci. Madonna? Het Louis Vuitton-konijnenorenpakje. Victoria Beckham kan een boek vullen met die van haar, waarvan mijn favorieten uit haar blonde tijdperk stammen. En kijk eens waar ze nu is. In januari heeft iedereen goede voornemens in de hoop dunner, gezonder of gelukkiger te worden. Maar de echte kracht van een goed voornemen blijkt dus te schuilen in het mislukken ervan.

Kate Moss in een visnet-exemplaar van Stella McCartney.

Madonna ging voor de bunny look van Louis Vuitoon.

Beyoncé kon nauwelijks lopen in deze creatie van Pucci.

Backstage bij de Victoria’s Secret show waar ik onlangs voor Grazia verslag van deed, was het belangrijkste gespreksonderwerp niet de sexy lingerie waar het allemaal om draaide. De conversatie werd gedomineerd door een ander onderwerp: fitness regimes. Nu is het begrijpelijk dat je uren doorbrengt in de sportschool als miljoenen mensen je buikspieren op tv van dichtbij bestuderen. Ik heb het filmpje van Doutzen en trainer in de gym gezien – ik ben nog steeds herstellende. Maar ook gewone vrouwen nemen fitness serieus in deze stad.

Niet voor niets luidt het motto van luxe gymketen Equinox ‘It’s not fitness, it’s life’. Fitness is een religie hier en de gym is de kerk. Vrouwen lijken altijd of op weg naar de sportschool, of ze komen er net vandaan. Ik ging een stuk hardlopen langs de Hudson rivier (Doutzens schuld) en zag minstens drie vrouwen aan elastieken banden trekken met hun personal trainer en een vrouw die rende terwijl ze met één hand de wagen met haar kind voortduwde en met de andere een sms trachtte te versturen. Multitasken is hier tot een kunst verheven.

Het heeft de nodige consequenties voor je uiterlijk als je minimaal vijf keer per week naar de sportschool gaat voor of na je werk. De belangrijkste is dat de legging hier gewoon doorgaat als broek. Sterker nog: de legging is de nieuwe jeans. Op iedere twee kledingwinkels verkoopt er één sportkleding. Het gemiddelde merk heeft leggings in vijf varianten. Met omslag, capri of luipaardprint (bedankt Stella McCartney). Ik vond ze nog leuk ook. Ik wierp een blik in Niketown, Adidas en Lululemon Athletica en ging hopeloos voor de bijl. Drie exemplaren rijker vertrok ik naar Nederland. Alwaar de leggings keurig opgevouwen in de kast liggen in afwachting van mijn inspanningen. Gelukkig maar, dat uit onderzoek blijkt dat je met mooie kleren meer gaat sporten.

Sandra Bullock in leggings door Manhattan.

Meestal hangt er backstage een bord met geschreven instructies over het gewenste gedrag tijdens de show, van het type, ‘je bent rijk, mannen willen je, vrouwen willen je zijn!’, ‘be fierce’, en ‘do not smile!’. Ik weet niet wat er dit seizoen op stond, maar er waren een paar rebelse meisjes die stilletjes verzet toonden tegen de strikte misère. Natalia Vodianova lachte bij Stella McCartney op de aanstekelijke muziek van Little Dragon, de Finse Suvi lachte stiekem op iedere catwalk en de Nederlandse Bette Franke had zichtbaar plezier om na een paar seizoenen afwezigheid weer terug te zijn in het middelpunt van de mode.

Ik dank het aan het jarenlange pionierswerk dat Sonia Rykiel heeft verricht. Haar shows zijn steevast een feestje. Modellen mogen er hun gang gaan, dansend, springend, lachend of zingend. Zelfs de meest geharde modevrouw verlaat de tent na afloop met een brede glimlach en vlinders in haar buik. Zelfs Anna Wintour. Bij Sonia was er dit keer voor het eerst geen feestgedruis. Haar missie was al geslaagd. Nu ook elders tekenen van blijdschap opduiken, gaat ze zich vast op een andere stunt bezinnen.

Waarom moeten modellen eigenlijk zo somber kijken? Mode is er toch om het leven te vieren? Alsof een lach net zo’n ongewenste blijk van controleverlies is als een paar decadente kilo’s op de heupen extra. Lachen was voor commerciële catalogusmeisjes. In de echte mode heerst een onrealistisch ideaalbeeld. Zo dun mogelijk, zo minzaam mogelijk. Ik denk dat er een verband is. Wie nooit eens lekker geniet van een tompouce of een zak chips vergaat het lachen al gauw. Nu er weer gelachen wordt, wordt er vast ook weer gegeten.

Bij Sonia Rykiel mochten de modellen gewoon lachen op de catwalk.

Eerst was het zeker Riccardo Tisci die het roer zou overnemen. De Givenchy-ontwerper was de gedroomde opvolger voor het Franse modehuis dat wel wat vernieuwing kan gebruiken. Niet veel later passeerden zo ongeveer alle grote namen de revue. Phoebe Philo van Céline zou vriendelijk hebben bedankt voor de eer, net als collega’s Sarah Burton van Alexander McQueen en Alber Elbaz van Lanvin. Op het puntje van haar stoel wachtte de modewereld wekenlang op de officiële aankondiging. Die kwam niet. Op 1 maart werd Galliano naar rehab gestuurd, vier dagen voor de pret-a-porter show in Parijs. Bij het ter perse gaan van dit nummer wijst alles erop dat Marc Jacobs de uitverkorene is. Topman Bernard Arnault van luxeconcern LVMH waar Christian Dior toe behoort, meldde dat een aankondiging er nu echt aan komt. Insiders roddelen over de buitensporige salariseisen van Marc, die nog niet heeft besloten of hij z’n hele Louis Vuitton-team meeneemt naar het Dior-hoofdkwartier op de avenue Montaigne in Parijs.

Intussen heeft de aanvankelijke spanning plaats gemaakt voor berusting. Hoe lang kan een modehuis stuurloos zijn? Afgelopen zomer verscheen er gewoon een couture-collectie op de catwalk, in september doodleuk gevolgd door een pret-a-porter-show. Ontwerper Bill Gayten heeft tijdelijk de ondankbare taak om Dior gaande te houden, met wisselende kritieken weliswaar, maar toch niet onverdienstelijk. Is een grote naam wel echt nodig? Dior begint het België van de mode te worden. Onze zuiderburen zijn al meer dan 500 dagen zonder regering, en toch functioneert het land. Het vuilnis wordt er opgehaald en de hoognodige besluiten genomen. Geheel tegen het economische tij in boekte Dior het afgelopen jaar winst. Een royale 15%, vooral in groeimarkt Azië, maar toch ook ruim 7% in Europa. Blijkbaar is alle publiciteit goede publiciteit. Een ontwerper die schuldig wordt bevonden aan openbare belediging? De lady Dior-tassen gaan als warme broodjes. Zouden ze het in de gaten hebben bij Dior, het post-Galliano effect? Volgens mij is de deal stiekem allang rond, maar laten ze ons expres nog even in spanning. Is goed voor de zaken.

Christian Dior zit ondertussen alweer zeven maanden zonder creative director….

De unieke pijn die hakken in de bal van je voet en later rug veroorzaken, eerst zeurend, dan brandend, went amper. Toch gaan ze telkens weer opnieuw aan, want er zijn maar weing outfits die er met platte schoenen op vooruit gaan.
De grootmeester van de hak, Christian Louboutin, zit volgend jaar twintig jaar in het vak en brengt deze week vast een boek uit om dit heuglijke feit te vieren. Dit jaar verkocht hij al 600.000 paar stiletto’s met rood gelakte zolen à €600 die in hoogte variëren van 12 tot liefst 16 cm. In Nederland is er één verkooppunt, dus misschien moet ik het even uitleggen, maar Louboutins doen pijn. Niet pas na een paar uur flink doorstappen, gewoon vanaf het begin. Waarom vrouwen van Maxima tot Blake Lively het er toch graag voor over hebben? In een recent interview licht meneer Louboutin zijn theorie toe: “Het ongemak gaat samen met iets anders wat te maken heeft met verlangen. Je voelt jezelf en je bent je bewust van je lichaam. Dat kleine beetje ongemak brengt veel op.”

Ik heb een andere theorie. Louboutins maken vakkundig een einde aan vrouwelijke onafhankelijkheid. Je hebt minstens de arm van een man of chauffeur nodig om je er staande op te houden. Geen boodschappentas die je zelf nog kunt dragen. Zo nu en dan een Louboutin bespaart jaren dure therapie voor control freaks die zich niet kwetsbaar op kunnen stellen. Zo is die €600 eigenlijk spotgoedkoop.

Wie?

Christian Louboutin werd geboren in 1964 en richtte zijn merk op in 1992. Hij kwam op het idee van de rode zolen toen hij een assistant haar nagels rood zag lakken terwijl hij bezig was met een paar schoenen.

Voor de koffietafel

Voor het boek Christian Louboutin door Christian Louboutin en fotograaf Philippe Garcia poseerden beroemde fans als Dita von Teese en Kristin Scott Thomas met een Louboutin-hak. Het is te koop vanaf 25 oktober voor €95.

Sneak Preview

Volgend jaar maart is er een grote overzichtstentoonstelling van het werk van Christian Louboutin in het Design Museum in Londen. Op 23 november bespreekt hij zijn schoenvisie in het V&A Museum in dezelfde stad, samen met Net-a-porter’s Natalie Massenet.

Een kleine greep: Als je klein bent, moet je geen oversized dingen dragen, dan lijk je namelijk nog kleiner. Hetzelfde geldt voor maxi. Om nog maar te zwijgen over het alom bekende verband tussen koude en warme tinten en huidskleur. Regels waardoor vriendinnen met een grote boog om nieuwe silhouetten heen lopen omdat ze al bij voorbaat overtuigd zijn dat het tot trauma’s in het pashok leidt. Regels die volgens mij fervent worden aangehangen door vrouwen die wel heilig geloven in de charmes van een witte legging onder een lycra wikkeljurk.

Ik ben een groot voorstander van je beste punten benadrukken, daar is kleding wat mij betreft voor uitgevonden. Ik weet ook dat ik met mijn 1,84m die plateauhak van 14cm beter kan laten staan. Maar kunnen al die rare ouderwetse, ongeschreven moderegels het raam misschien uit?

Gelukkig lappen steeds meer vrouwen ze aan hun laars, valt me op. Er lijkt zelfs sprake van een trend.

PR-manager Nana Murbandano (1,58m) trof ik laatst in een enorme oversized blazer van Hugo Boss. Het stond fantastisch. Supertrash-eigenares Olcay Gulsen had een zomerse oversized witte jurk van eigen merk aan. Zou het door de Olsen-twins komen? De mini-moguls die twee goed lopende modemerken opzetten en hun voorliefde voor wijd en lang met verve uitdragen? Bij hun luxe label the Row vind je dit seizoen veel nonchalante maxi-silhouetten. In de show werden ze niet met hakken, maar met platte loafers gedragen.

Alle grote ketens zijn overtuigd van het nieuwe silhouet. In River Island, Zara en H&M hangt het vol oversized breisels en lange rokken en jurken. Het zou zonde zijn om er deze winter alleen vrouwen boven de 1,75m in te zien. Ik stel voor om massaal tegen de regels te rebelleren. Tegen de gevestigde orde in opstand te komen. Draag vooral veel strepen. We hebben het verdiend.

“mini-moguls Mary-Kate en Ashley schuwen maxi en oversized niet”

Acne’s nieuwe brogue schoen Spin tart de modewetten door de traditionele herenschoen uit te rekken tot een sleehak

Niets is beter dan kleding om de aandacht op een bepaald lichaamsdeel te vestigen.

Met de lage heupbroek werd eind jaren negentig een nieuwe erogene zone gevonden in het onontdekte deel tussen heup en navel (wie herinnert zich niet de buikspieren van Britney?) respectievelijk gevolgd door benen (mini en skinny), bovenarmen (Michelle Obama) en taille (de schuld van Kate Middleton).

Deze herfst kom ik er niet uit. Het bovenbeen blijft bedekt dankzij de midilengte en er is geen spoortje decolleté te bekennen. Een tijdperk van nieuwe kuisheid lijkt aangebroken. Kuis is sexy, keurig slaat de klok. De trend wordt belichaamd door één minuscuul stijldetail: het zogenaamde Peter Pan-kraagje, vernoemd naar de eeuwig jonge held uit het boek van J. M. Barrie.

Het is een rond kraagje, liefst uitgevoerd in wit, dat boven jurk, trui of T-shirt uit piept. De snelste manier om je ermee bekend te raken, is door de blouses in je kast tot de bovenste knoop dicht te maken. Even wennen, maar zo deden ze dat ook in de wintercollecties van DKNY, Miu Miu en Louis Vuitton. Bij Miu Miu paste het kraagje perfect bij de jaren veertig bloemetjesjurken tot over de knie, bij Louis Vuitton gingen ze gepaard met rijglaarzen en fetisjpakjes.

Misschien is het een reactie op de goed gedocumenteerde nipple slips en andere stijlmisstappen waardoor we nu allemaal weten hoe de borsten van de A-list erbij staan. Verleidelijk was het allang niet meer. Deze winter blijft er weer eens iets aan de verbeelding over. Zelfs Madonna, de beroerdste niet als het op decolletés aankomt, koos onlangs voor een keurig wit kraagje op het filmfestival van Venetië.

Bij de jonge generatie is het Peter Pan-kraagje nóg populairder. Actrices Hailee Steinfeld, Alexa Chung en Emma Watson gaan tegenwoordig allen als brave schoolmeisjes door het leven. Met het haar omhoog, een kort jurkje en hoge hakken krijgt het nieuwe sexy gestalte. Saai? Helemaal niet. Het Peter Pan-kraagje werkt als Tipp-Ex op modemissers. Rokje te kort? Het kraagje houdt de boel decent. Spijkerbroek te strak? Chic juist, met kraagje.

Zou het minder druk worden binnenkort, in de wachtkamer voor borstvergrotingen bij de plastisch chirurg? Ik hoop het. We hebben er nu dan wel een andere aandoening bij, maar het Peter Pan-complex is gelukkig volkomen onschuldig.

1. Kate kleedt zich als een echte vrouw. Anno 2011 is het onder de A-list blijkbaar een doodzonde om meer dan een keer in hetzelfde kledingstuk te worden gefotografeerd. Stylisten verdienen miljoenen om dit soort blunders te voorkomen. Kate heeft, net als wij, haar periodieke favorieten. De Balmain-jeans die ze dit weekend droeg op Glastonbury, had ze al eens eerder aan in 2009. In hetzelfde jaar droeg ze weken achter elkaar dezelfde Marc Jacobs laarsjes, het jaar ervoor de Lovestory jeans van J Brand. En als ze de deur van haar huis verlaat, heeft ze er niet al zo’n twee uur visagie en föhnen op zitten. Ze is, kortom, menselijk.

2. Ze is moedig genoeg om haar imperfecties te tonen. Tijdens haar laatste catwalk-optreden, in de show van Louis Vuitton, liep ze rokend, in minuscuul fetish speelpakje tussen de piepjonge collega-modellen. Haar benen zijn niet meer die van een 16-jarige, mocht iedereen constateren. Het maakte haar kwetsbaar en des te mooier.

3. Ze durft lol te hebben. Voor Kate geen alcoholvrije, macroneurotische levensstijl. Ze drinkt, ze rookt nog steeds, en ja – dat zijn slechte gewoontes, maar wat een verademing om te zien dat er ook sterren zijn die niet elke ochtend met personal trainer zwetend in de sportschool staan en nooit een koekje eten.

Ik snap Jamie wel. Natuurlijk is Kate knap, maar bovenal kun je lol met haar beleven. Ze is niet bang om na een nachtje doorhalen zonder make-up de straat op te gaan. De ultieme triomf is dat control freak Anna Wintour van de Amerikaanse Vogue haar en haar huwelijk op de cover van her septembernummer zet.

Ik wens haar een gelukkig huwelijk, maar bovenal een geweldig feest.

Maar vanavond was het toch echt zo ver: in multibrand/conceptstore SPRMRKT opende een shop-in-shop van Topshop.

De verwachtingen waren hoog gespannen. Vakkundig werden de afgelopen weken met een waar PR-offensief telkens snippers informatie uitgelekt. Met mini-cupcakes (wat is tegenwoordig een event nog zonder?), bloggers, kibbeling en cocktails wachten de genodigden ongeduldig het officiële openingsmoment af. Zelfs voor BN’ ers was gezorgd. Ik zag Do en Lauren Verster, voor zover ik kon zien niet gekleed in Topshop.

Nel Strijkers, de eigenares van SPRMRKT en het brein achter de shop-in-shop, deelde de hapjes rond in een T-shirt met panterkop a la Givenchy, gelukkig wel van Topshop.

Om half zeven was het zover. Na een paar nummers van het bandje MaloManiacs mocht de enigszins rood aangelopen menigte eindelijk een kijkje nemen in een hoek van de winkel. Zo’n 40m2, speciaal ingericht als mini-Topshop.

Als trouw bezoeker van de website herkende ik in een oogopslag de actuele items. De selectie is klein, maar omvat alle segmenten, van make-up tot bikini’s, van jurkjes tot schoenen.

Een trotse Nel drukte me op het hart (toen ik blijkbaar toch wat beteuterd door het beperkte aanbod weer naar buiten kwam), dat ze elke week nieuwe items aan de collectie zal toevoegen. “Ik reis elke maand een dag naar Londen om een selectie te maken. Niet alleen van de duurdere Unique en Boutique-collecties, maar ook van de gewone lijn. Dat wilde ik juist.”

De mensen van Topshop gaven haar carte blanche. “Ik mocht doen wat ik wilde. Dit hebben we in een week met keihard werken uit de grond gestampt. Mijn zus is de architect.”

Voor modefans is de kracht van het Topshop-filiaal op Oxford Circus het overweldigende aanbod. Al vertrek je uiteindelijk alleen met een zonnebril en een T-shirt, de spanning die een blik op de afgeladen winkelvloer geeft  - daar gaat het om.

Voor dat gevoel moet je nog steeds in Londen zijn. Maar als de levering bij SPRMRKT eenmaal op gang komt, ben ik ook best blij met ons bescheiden Nederlandse afdeling. De items in deze blog vormen een selectie favorieten – nu te koop op de Rozengracht in Amsterdam.

Meestal gaat het op een persdag zo dat journalisten, stylisten en redacteuren de nieuwe collectie in een rek kunnen bekijken en op weg naar de uitgang een persbericht uitgedeeld krijgen met informatie erover.

Vanochtend ging het er in het atelier van Erik Frenken wat anders aan toe. Hij presenteerde zijn Avelon-collectie zelf aan de pers, die eenmaal aangeschoven voor een Frans ontbijtje de collectie tot leven zag komen op twee modellen. De ontwerper voorzag zijn creaties zelf van commentaar, een papiertje in handen als geheugensteun. Zo moet het er ongeveer aan toe zijn gegaan bij de hyper-exclusieve Tom Ford-presentatie. Gelukkig mocht foto’s maken hier wel.

Eerst was Avelon de high-end lijn van jeansmerk Blue Blood, waar Erik door Steve te Pas als hoofdontwerper was binnen gehaald. Hij verliet er destijds zijn baan bij Viktor & Rolf voor. Toen Blue Blood failliet ging, besloot Erik met een select gezelschap verder te gaan met Avelon. De collectie voor Winter 2011/12 is zijn tweede collectie. De eerste belandde meteen in winkels als Browns in Londen, Opening Ceremony in LA en New York en de multibrandstore van Dolce & Gabbana in Milaan.  Qua prijs is het gepositioneerd tussen wat winkeliers het midden- en hoogsegment noemen: duurder dan Filippa K, goedkoper dan Jil Sander.

Erik Frenken voelt de tijdgeest goed aan. Hij kiest voor een lang, oversized, bijna geheel in zwart uitgevoerd silhouet. Daag, colour-blocking! “Ik geloof in zwart voor deze winter”, licht hij z’n keuze toe. Er zijn heavy knits, enorm dik gebreide truien en vesten, gedragen met patchwork skinny zwart denim en leren broeken. Er is een sleeveless jacket met verstevigde schouders en er zijn lange jurken en rokken die met strategisch geplaatste koperen ritsen het zwart doorbreken.  Op het eerste gezicht is er weinig verschil tussen de mannen- en de vrouwencollectie. Het uniseksgevoel wordt nog eens versterkt door de modellen: de jongen heeft schouderlang haar, het meisje een kort kapsel. Het sluit perfect aan bij de androgyne stemming die er nu heerst in modeland.

Na afloop bekijk ik de kleding van dichtbij en pas enkele stuks. De lange jas is van de zachtste wol die ik ooit voelde en in het grijze oversized vest wil ik wonen. Het is niet eenvoudig om kleding te maken die tegelijk vernieuwend en draagbaar is. Alleen het Zweedse Acne slaagt daar uitstekend in. Daar is nu een nieuwe naam bijgekomen: Avelon.

Laten we eerlijk zijn – ik zie ook wel dat mijn favoriete winkel Zara qua originaliteit niet de hoofdprijs wint. Hardcore modemensen raken treurig gestemd van de wel heel letterlijke Céline/Jil Sander/Chloé rip-offs. Afgelopen winter hing zo’n beetje de hele Chloé-collectie in de rekken (camel jassen, beige pantalons) nu zet de Spaanse keten zwaar in op de look van Céline. Vandaar dat de kans groot is dat Nederland deze zomer wit zal kleuren. Niet zomaar wit. Het silhouet is oversized, met lange, ruimvallende pantalons die wel een beetje aan pyjama’s doen denken, en gelaagd. Een mouwloze jas over een zijden T-shirt, twee tunieken over elkaar – liefst in verschillende tinten wit, van creme tot roomwit.

Céline SS 11

Calvin Klein SS 11

Toen ik deze winter in Egypte was (tussen de haaien en de opstand in) zag ik in het Sinai-gebergte Bedoeinen die in hun traditionele witte kleding wel wat weg hadden van deze Céline-look. Het stond prachtig, en het lijkt me een heerlijk uniform om een stikhete zomer mee in te overleven, als alternatief op de eeuwige mini (sorry mannen). Ter inspiratie een paar catwalkbeelden en de budgetvarianten. Nu de Céline-winkel in Parijs naar het schijnt leeg gekocht is, moét ik wel naar de Zara. Of COS, of Warehouse.

Stella McCartney AW 11/12                                             

En Stella SS 11

Tot slot een veel gehoord bezwaar: zo’n lang silhouet staat alleen als je boven de 1.75m bent. Daar is echter een oplossing voor. Onder zulke lange pijpen kun je makkelijk een enorme plateauhak kwijt. Krijg je een centimeter of 13 gratis. Deze zitten nog lekker ook, weet ik uit ervaring.

Stella Tennant in de Zara-campagne                 

Uit het lookbook van Warehouse, via V&D

Katoenen trui van COS                                                                 

Sleehak, Zara

Jasje van Topshop                                                                   

Gespot in de Tuilleries in Parijs

 Van Christopher Kane weet je nooit wat je kunt verwachten. Vorig seizoen was het neon, nu stortte hij zich op gehaakte breisels, verwerkt in sexy (maar allemaal knielengte) jurkjes. Mijn favoriet was echter dit ietwat minder draagbare maar fantastische glitter sprookjesjurkje – met praktische zakken, dat dan weer wel.

 Jonathan Saunders‘ tekende voor de meest geliefde show van de week, volgens de verzamelde modepers. Hij staat bekend om zijn prints, maar de beste look was dit kuise bloesje met kokerrok. Een zegen dat benen bedekt blijven, komende winter.

 Margaret Howell is hier amper bekend, maar heeft in Engeland veel fans om haar androgyne basics die amper veranderen maar knipogen naar de trends. Geen beter adres in Londen voor platte schoenen en een goed overhemd. Daar komt volgend seizoen nog iets bij: een hoed. In dit soort oversized truien heb ik deze winter gewoond, en zo ga ik ‘m zeker dragen.

 Michael van der Ham, onze Nederlandse trots in Londen! Maakte furore met zijn kleurige patchworkjurken, maar daar nam hij afscheid van. In plaats daarvan gedrapeerde fluwelen jurken in edelsteenkleuren. mag ik deze vast als party-dress?

 Paul Smith is heer en meester in mannenkleren voor vrouwen. Dit is heel bedekt, maar ik zie mezelf wel in een keurig overhemd en zo’n mannenjas om de schouders.

 Sinds de laatste show van Céline is dit mijn favoriete silhouet: een wijde broek tot op de grond, met een wijde cape-jas erover. Roksanda Ilincic zorgt er zelfs voor dat ik oranje mooi ga vinden.

 Jassen, jassen, jassen: daar draaide de show van Burberry Prorsum om. Veel in rood, oranje (wen er maar aan), petroleumblauw en okergeel, maar mijn voorkeur gaat uit naar de sneeuwwitte sixties jas van Abbey Lee Kershaw. Die broek ook graag.

 Toen ik nog in Londen woonde, zag ik Giles Deacon, toen nog werkzaam onder zijn volledige naam, vaak door de stad fietsen. Een knappe man verpakt als nerd die collecties maakte met hysterische pac-man prints en chewbacca-looks. Des te groter de verrassing om uiterst draagbare, beetje gothic duistere kleren van zijn hand op de catwalk te zien. Deze harige jas met rok en enkellaarzen bevalt me wel.

 Acne presteert om tegelijk vernieuwend én draagbaar te zijn. Dit vond ik de beste show tot nu toe, met een prachtig kleurenpalet van mosterdgeel, mosgroen, hemelsblauw en oudroze en de meest fantastische jassen.  Zoals deze.

 Richard Nicoll spannend minimalisme met veel lagen. Deze chique pyjama met overjas was mijn favoriet.

Herinner je je nog de frustratie van stylist Edward Enninful toen zijn colour-block productie voor Vogue door Anna Wintour genadeloos werd afgekeurd? Hij had het thema niet juist geinterpreteerd en Grace Coddington mocht de hele boel overdoen. Het was reden voor een discussie over de precieze betekenis van de trend: waren het effen kleurvlakken, gecombineerd in een kledingstuk, of  mochten er ook pasteltinten en prints bij zijn?

Op de redactie speelt deze week een soortgelijke discussie. Nu felle knalkleur door de shows van Christopher Kane (neon), Jil Sander, Max Mara en Proenza Schouler actueel is, wordt modekleur zwart naar de achtergrond verdreven. Zelfs modemensen die er normaal gesproken niet over peinzen om kleur te dragen, zijn om. Je hoeft maar 1 blik in de Zara of H&M te werpen en je ziet het: stapels oranje, groen, blauw, roze en rood. Met elkaar te combineren, maar ook chique met nude/wit of zwart, hoewel mijn collega’s volhouden dat er minimaal twee felle kleuren in 1 outfit moeten voorkomen.

Ik heb altijd een hekel aan kleur gehad. Mijn kast is een zee van nude, grijs, zwart en wit. Tot groot ongenoegen van mijn moeder, die jarenlang tevergeefs probeerde meer kleur in mijn kast te krijgen (‘Deze trui is er ook in het rood!’). Maar in het pashok van de Zara had ik dit weekend opeens een neon oranje broek aan. Heel erg Jil Sander, met een wit of grijs T-shirt. Bijna had ik ‘m afgerekend. Gisteren verschenen mijn collega’s in hun colour-block outfits op de redactie (een facebook-afspraak) en liet ik het afweten in mijn zwarte Topshop-trui. Maar nu ik al die inspirerende voorbeelden op straat heb gezien, ga ik die broek toch maar bestellen. Mijn moeder gaat zó trots zijn.

Het vroor, sneeuwde en toen ging het ook nog stormen. Het was een uitdaging om op New York fashion week stijlvol voor de lens van street style fotografen te verschijnen. Maar de modevrouw liet zich niet uit het veld slaan. De meest opvallende trend viel me pas vanochtend op, bij het bekijken van alle foto’s die Grazia’s straatfotograaf maakte: mini heeft plaats gemaakt voor maxi. Lieten modevrouwen vorige seizoenen geen gelegenheid voorbij gaan om hun benen te showen in skinny broek of minirok, dit keer was de nieuwe lengte (van kuitlengte tot op de grond) ongekend populair.

Kleefde aan de maxi-rok eerst nog een onbetwist hippy/boho imago, zeg Kate Moss op Ibiza, nu is de maxi city-proof en ruiger a la de Olsen twins. Lastig te dragen? Met deze lessen valt dat reuze mee. Alleen nog even bedenken hoe dat moet op de fiets…

1. Je rok hoeft niet tot op de grond te reiken. Enkellengte is praktischer en in veel gevallen mooier.

2. Kies een stof van goede kwaliteit. Zijde is mooi, fijne plooitjes maken het silhouet minder vlak.

3. Denk in laagjes. Een wijde trui op een wijde rok met een lange jas erover kan prachtig staan.

4. Draag hakken, maar geen pumps. Een stoere plateauhak is essentieel om het geheel modern te maken.

5. Transparante stof? Draag een korter, strakker rokje onder je maxi.

Tot slot: de beste maxirokken vind je dit seizoen bij Acne, Zara, H&M en Topshop.

Het is eigenlijk best vreemd dat de jeans zo favoriet is in de kledingkast van de Nederlandse vrouw. Makkelijk om een goede te vinden is het namelijk niet. De juiste jeans kan je benen dunner en langer doen lijken en je billen ronder. De verkeerde daarentegen, ruineert je figuur wel zo’n beetje. Ik had me er al bij neergelegd dat ik een van die vrouwen was voor wie het eenvoudigweg niet  bestemd was, spijkerbroeken.

Ooit begon het veelbelovend, met een Levi”s 501 waar ik maanden om smeekte bij mijn moeder, maat 26/34 (dat waren pas tijden). Al snel paste die niet meer en met tegenzin stond ik ‘m af aan mijn kleine broertje. Daarna begon de Grote Zoektocht naar de Perfecte Jeans. Het grootste deel van de zes jaar op de middelbare school bracht ik door met een trui om mijn middel geknoopt. Die broek vond ik niet.

De afgelopen jaren haakte ik hoopvol in op alle jeanshypes. Ik kocht broeken van J Brand, Nudie, 18th Amendment, Current Elliot, Cheap Monday, Acne en Isabel Marant. De meeste belandden na een paar maanden in een hoek in de kast. Ondertussen inspecteerde ik de broekzakken van de stijlvolle spijkerbroek dragende stijliconen die ik in Parijs en Milaan bij de shows zag. Van welk merk waren de seventies jeans van Kate Moss, de skinny jeans van Emmanuelle Alt en de fifties stijl van Géraldine Saglio?

Seventies a la Kate Moss

De skinny (van) Taylor Tomasi-Hill

Emmanuelle Alt in pale blue

Maar dit verhaal heeft een happy end. Van de makers van de iconische 501 kwam vorig jaar namelijk een nieuw jeansconcept: Levi’s Curve ID. Met een vernuftig systeem dat de verhouding tussen taille (niet je echte taille maar een stukje daaronder) en je heupen meet, word je ingedeeld in een van drie curves: slight, demi of bold. De bijpassende broek zit als gegoten, is het idee. Ik kwam als slight uit de meting en werd het pashok ingestuurd met een indigo skinny broek die laag op de heupen zat. Ik was skeptisch. Maar het wonder geschiedde: hij zat perfect. Ik was terug bij mijn eerste gelukkige jeanservaring.

Van links naar rechts: slight, demi, bold

Dat was een half jaar geleden. Sindsdien verkocht Levi’s meer dan een miljoen Curve ID‘s wereldwijd. Dit seizoen zijn ze er dus in meer variaties: nieuwe modellen (boot-cut – heel erg zomer 2011), nieuwe wassingen, een nieuwe, iets hoger taille en voor Zuid-Amerika zelfs een extra curve: de supreme. Rest me nog ter inspiratie een paar jeansiconen voor 2011 te laten zien.

Hoge taille, hoog water

Géraldine Saglio van de Franse Vogue

Sexy flares voor zomer 2011

Ze is een van de best bewaarde geheimen van de mode: Li Edelkoort. Grote modehuizen als Gucci en Donna Karan geven openlijk niet snel toe dat de Nederlandse visionair – die door Time magazine werd uitgeroepen tot een van ‘s werelds 25 machtigste modemensen – een belangrijke informatiebron voor hen is, maar ze staan al jaren op haar indrukwekkende klantenlijst.

 Foto: Erwin Olaf

Trendwatcher, visionair, orakel – Li Edelkoort is al vele dingen genoemd. Ze voorspelde de opkomst van de SUV, zag als eerste het talent van Maarten Baas en voorspelt voor zomer 2011 dat blauw, geel (geel is het nieuwe roze) en micro-shorts (nog korter dan hotpants – bereid je voor) ‘het’ worden. En ze heeft het bijna altijd bij het juiste eind. Zo groot is haar invloed dat insiders zeggen dat ze meer trendsetter is geworden dan trendwatcher -  als Li het zegt, wordt het vanzelf waar.
Vanuit Parijs reist ze de hele wereld over, ogen wijd open, altijd op zoek naar nieuwe ontwikkelingen. Op school ontdekte ze al dat ze beter was in mode voorspellen dan mode maken: “Op een of andere manier wist ik altijd wat mode zou worden. Mijn hele klas gebruikte me als trendwatcher.” Anno 2010 geeft ze overal lezingen en publiceert ze de bladen Bloom en View on Colour.

 Foto: Marcel van der Vlugt

Haar nieuwste sleutelwoord is well-being. Over dit onderwerp geeft ze op 16 november een masterclass in de Westergasfabriek in Amsterdam, want: “We zijn op weg naar een gezondere en vreedzamere levensstijl. Well-being wordt steeds belangrijker en is nauw verbonden met groei. Het zal alle andere verlangens overbodig maken.” 

Voor meer informatie over kaarten en well-being: www.focusontrends.nl

Het ene moment sta je nietsvermoedend met een glas champagne naar Karl Lagerfeld’s collectie voor Hogan te kijken, het andere moment zie je een wild gebarende chef mode die je iets duidelijk probeert te maken aan de overkant van de zaal. Zo begon het feest in Parijs.

Lagerfeld’s Hogan-meisje, Model Abbey Lee in Fendi

Vijf minuten later sluit ik aan in de rij journalisten die Karl vijf vragen mogen stellen. Vijf vragen aan de man die ik laatst nog omschreven zag als ‘modedenker’. De man die zijn hand niet omdraait voor zes Chanel-collecties per jaar en bijna net zoveel voor Fendi. Die ook nog fotograaf is en als extraatje een film maakte voor Hogan (“In een middagje gemaakt”). De man die negen jaar geleden meer dan 40 kilo afviel in een jaar omdat hij de pakken van Hedi Slimane aan wilde en wiens leeftijd een goed bewaard geheim is (schattingen varieren van 72 tot 77). Een levende legende.  Als ik dit had geweten, had ik ieder profiel uit mijn hoofd geleerd en iedere collectie ontleed. Nu heb ik vijf vragen en vijf minuten om me voor te bereiden. Dat wordt een diepte-interview.

Karl & Karolina Kurkova

Omringd door twee beveiligers en twee assistenten, de een met een zwart glas Cola Light, staat hij de pers te woord. Donkere zonnebril op, schijnbaar onaangedaan door de gekte om zich heen. Nadat hij gewillig poseert met Stephen Dorff (klein, maar knap) en model Bianca Balti (die twee dagen later de Chanel-show loopt) is het mijn beurt. Wat volgt kan geenszins worden omschreven als journalistiek hoogtepunt, al was het maar omdat ik hooguit 40% versta. Het spreektempo van Lagerfeld is moordend en na één keer vragen ‘could you repeat that’ vestig ik al mijn hoop op mijn dictafoon.

Diego della Valle, de grote baas van Tod’s en Hogan, met model Anja Rubik.

Ik leer dat hij Hogan wel van zijn visie wilde voorzien, dat een samenwerking hem ‘leuk’ leek. Waar hij de tijd en energie vandaan haalt? ‘Ik praat snel, misschien komt het daardoor.” Van uitputting heeft hij nooit last: ‘Op een dag misschien, maar nu niet.”  Dat hij wereldberoemd is, interesseert hem niet: “De roem doet er niet toe en het geld doet er niet toe. Ik kan alleen niet meer over straat, maar daar wen je aan.” Ondanks zijn jeugd op een kasteel en zijn privé-opleiding omschrijft Lagerfeld zich als down to earth, ‘maar misschien heb ik vreemde ideeen over de betekenis daarvan. Het meest veelbetekenende antwoord volgt op mijn vraag of hij gelukkig is: “Let’s see the next step“. Voor Karl Lagerfeld is er altijd een volgende stap en nooit tijd om na te denken over vragen van rood aangelopen journalisten die in zijn ziel willen kijken. Zelfs zijn ogen houdt hij voor zichzelf.

Klik hier voor het filmpje.

Toen ik voor het eerst naar de shows in Parijs ging, in oktober 2007, waren het nog een handjevol fotografen die bezoekers voor de shows vastlegden. De oude Bill Cunningham, Géraldine Dormoy, Scott Schumann en een paar Aziaten die ik niet uit elkaar kon houden. Drie jaar later en street style fotografie is een complete industrie geworden, met hordes fotografen en bloggers die als haviken in de hippe menigte speuren naar unieke outfits op mooie mensen.

ALs ik Carine Roitfeld, Emmanuelle Alt, Taylor Tomasi en Julia von Boehm nu zie, is het net of ik oog in oog met Gwyneth of Jude sta, zo groot is hun bekendheid en status in de strenge modehierarchie. Afgelopen week heb ik me weer verbaasd over hun talent om outfits samen te stellen die ik bijna altijd liever wil hebben dan wat er op de catwalk de revue passeert. Het is verreweg de beste manier om te zien welke trends deze winter wel en niet aanslaan. Een overzicht van mijn persoonlijke favorieten, gedragen door de beste stylisten van de wereld.

1. Luipaardprint

Carine Roitfeld (hoofdredacteur Vogue Paris) en Aurora Sansone (assistent van Anna dello Russo van Vogue Japan) laten zien hoe je luipaardprint stijlvol draagt. Gecombineerd met grijze sweatstof wordt de jas niet stijfjes, terwijl de wollen trui zorgt voor een wat minder full-on ‘Cavalli-effect’.

2. Wijde pijpen

Overal op de catwalk voor S/S 2011, nu al op straat. Minimalistisch bij blogger Hanneli, in pastel ensemble bij deze Milanese schone. Zara heeft de perfecte seventies flare in roestbruin nu al hangen voor 50 euro.

3. Accessoires

De coolste meisjes in Parijs dragen de meest stoere sieraden, liefst in het zilver. Punky studs, leren bandjes en een stalen Rolex allemaal om één pols. En dan hebben we de ringen nog niet besproken. Van Pamela Love – als het even kan. De schoen die ik deze week het meest zag en het meest begeerde is de ladylike lakleren puntschoen met klein hakje van Valentino. Klinkt tuttig, maar is dat allerminst dankzij de gouden rijen studs en gespjes om de enkel. Hier een foto van the Sartorialist himself.

4. De buitencategorie

Is voor mijn drie persoonlijke favorieten, twee oud, eentje nieuw. Woorden schieten tekort om de geraffineerde stijl van deze vrouwen te beschrijven. Emmanuelle Alt draagt variaties op hetzelfde – skinny jeans (dit seizoen met omslag), pumps of laarzen, een wijder vallend T-shirt  en een oversized jas of leren jasje. De blonde Julia von Boehm maakt damesachtig jong – een hele prestatie – en zorgt dat ik een getailleerde pantalon wil hebben. Natalie Hartley is Engels, senior fashion editor van Instyle en doet niet moeilijk over budgetkleding maar draagt die vervolgens alsof het de allerduurste designers zijn.

De fixatie op de kleding van sterren heeft zich de laatste jaren steeds meer verplaatst naar moderedacteuren en hun originele stijl. Bij de shows worden ze opgewacht door een leger fotografen, vaak uit Japan, die het merk noteren van ieder armbandje, oorbel of schoen. Ze zijn de celebs onder de editors geworden en het ideale visitekaartje voor hun blad. Dit zijn de laatste outfits van de nieuwe modesterren.

Kate Lanphear, chef mode van de Amerikaanse Elle  met androgyne rockstar looks. Fan van Balenciaga, vintage T-shirts. juwelen met studs, Martin Margiela en Alexander Wang.  Altijd een lok haar die de helft van haar gezicht verbergt.

Hanneli Mustaparta, blogger en model en nooit minder dan perfect in een mix van vintage en design. Zoals de Alaia-hakken op de foto rechts en de vintage Ungaro-broek op de eerste foto.

De roodharige Taylor Tomasi-Hill is chef  mode van de Amerikaanse Marie Claire en heeft altijd de beste accessoires, hier in Proenza Schouler, grijs Rodarte T-shirt (rechts).

Ik dacht dat ik er zelf  immuun voor was, tot ik vorige week toch zwichtte in het pashokje van een New Yorks warenhuis – de J Brand Houlihan. Sinds begin dit jaar gaat er geen week voorbij of er wordt wel een actrice/model/it-girl gespot in de skinny cargo broek met ritsjes aan de onderkant van jeansmerk J Brand. Het zag er leuk uit bij Kate Moss en Kate Bosworth, Jessica Alba en Gwyneth Paltrow, maar om nou een broek te kopen die IEDEREEN al heeft en bovendien niet heel draagbaar leek – nee.

Maar toen kwam ik dus in New York en zag ik de verzamelde modepers die de Houlihan (vernoemt naar een M*A*S*H-personage) op allerlei manieren droeg. Met platte sandalen, met enkellaarsjes, met plateausandalen, met camel jas of met pailettenjasje. Misschien moest ik ‘m toch eens proberen? Zou de broek echt wonderen doen voor je figuur en niet alleen vrouwen met maat 32 geweldig staan? Op jeans recensieblogs (ja, die bestaan) werd immers vol lof over de unieke eigenschappen van de Houlihan gesproken.

Met een Alexander Wang streepjes T-shirt erop zag ik mezelf in de spiegel. Mijn benen leken dunner en mijn billen hoger. Mijn Acne pistol laarsjes konden er prima onder. Spannender dan een spijkerbroek, vond ik, maar even veelzijdig. Wat heb ik een spijt dat ik ‘m niet onmiddellijk heb afgerekend voor $238. Hier kost de Houlihan helaas €318. Ik overweeg het nog serieus ook. In het zwart, heb ik bedacht. Ik denk dat een nieuwe klassieker is geboren.