Amsterdamse kinderkopjes were not made for my Prada’s
05:59u staat er op mijn wekker. Nog één minuut en dan gaat hij af. Ik lig al een tijdje wakker omdat er veel staat te gebeuren vandaag, waaronder een belangrijke fotoshoot voor één van mijn nieuwe collecties.
Na weinig slaap – want de backdrops werden pas om twaalf uur ’s avonds geleverd (ze bleken ook nog verkeerd gedrukt te zijn, maar daarover later meer) sta ik voor mijn kledingkast te bedenken wat ik eens aan zal trekken. Het is de afgelopen tijd zulk heerlijk zomers weer geweest dat ik al snel mijn keuze heb gemaakt: een oranje gestreept jurkje en mijn nude Prada hakken.
Mijn nudekleurige Prada hakken
Vol goede moed stap ik in mijn auto op weg naar Amsterdam. Na een paar minuten gaat de telefoon, mijn styliste, met een redelijk gepanikeerde toon in haar stem, weet mij te vertellen dat de schoenen voor de shoot uit Engeland moesten komen, maar niet op tijd waren gearriveerd. Of ik even langs kantoor in Rotterdam kon gaan om ze op te halen. In een rap tempo mijn auto omgekeerd en weer retour Rotterdam gereden.
Uiteraard was er geen parkeerplek in heel Amsterdam te vinden, dus heb ik maar dubbel geparkeerd (niet doorvertellen). Bepakt en bezakt met torenhoge dozen vol met mooie schoenen kom ik de studio binnen gelopen. Om even een beeld te schetsen: chaos alom, een backdrop die nog nat is omdat de leverancier hem last minute opnieuw moest bedrukken, een model dat overgevlogen is uit Spanje (tja, daar hebben ze nou eenmaal hele mooie modellen) dat onze verse muntthee voor het eerst had ontdekt (de muntblaadjes waren die dag niet aan te slepen) en mijn stylist die nog nooit zo blij naar mij had gekeken (of misschien waren het de dozen met schoenen?).
Wanneer we net een paar uur lekker met de shoot bezig zijn, belt mijn vader op. Mijn zus gaat trouwen en er moet uiteraard een hele act in elkaar gezet worden. Mijn vriend en ik zijn daarbij tot hoofd muziek omgedoopt en dus wilde mijn vader weten of ik niet vergeten was dat ik de volgende morgen vroeg in Oosterhout werd verwacht voor de generale repetitie. Na wat muzikale tips van mijn vader ping ik nog even met mijn dochter. Ik had namelijk een artikel gelezen over Twitter waarin stond dat tieners tussen de 12 en 18 Twitter-verslaafd zijn. Ik kan dit beamen, als iemand dat is, dan is het mijn dochter wel. Het leek me toch zo verstandig als zij haar tweets zou afschermen… Zo gezegd, zo gedaan.
Na een lange en hectische dag zat de shoot erop. Behalve dat ik het nog nooit zo koud heb gehad (de zon had beslotenzich achter wat wolken te verstoppen), een paar keer mijn enkels bijna heb gebroken (die Amsterdamse kinderkopjes were not made for my Prada’s), pas rond middernacht thuis was, en het model bijna in een muntblaadje was veranderd, was het een geslaagde fotoshoot en ben ik weer heel trots op wat mijn team en ik hebben bereikt.
En nu, op naar de generale repetitie van het huwelijk van mijn zus in Oosterhout!
Xx, Marlies
